About ubuntustreetkids

Een wereld waarin kinderen zich welkom voelen, dat is waar Ubuntu Streetkids Foundation zich voor inzet. Samen met lokale organisaties wereldwijd.

CREATING OUR FUTURE FROM OUR FUTURE AND NOT OUR PAST

De start van de Ubuntu Academy in Kaapstad is een feit. Intussen zijn er 3 maanden verstreken, heeft de school zich verankerd in het centrum van de stad en werken 55 jongeren wekelijks aan de voorwaarden die nodig zijn om een positieve verandering in hun levens aan te brengen.

De vraag wat de Ubuntu Academy nu precies is wordt nog steeds vaak gesteld, niet alleen vanuit de buitenwereld maar ook intern is het een veel besproken onderwerp. Is het een school? Ja. Is het een plek waar mensen samen komen om te dealen met hun gevoelens, problemen en om elkaar te helpen? Ja. Waar mensen heen gaan om te leren hoe ze vanuit een onveilige en ontmoedigende omgeving toch stappen kunnen zetten om zich op een creatieve manier te ontwikkelen tot zelfstandige individuen? Ja. Is het een praktijkschool en een plek waar je mag dromen? Op beide ja. Meerdere antwoorden zijn mogelijk. Maar boven alles is het een levensschool, een platform voor zelfgestuurde ontwikkeling.

De Ubuntu Academy is een plek waar we aan het licht en het potentieel van mensen werken. Het is een plek waar we werken aan de potentie die we allen hebben als mensen. Bij de Ubuntu Academy gaat het om het leren van vaardigheden en kennis, maar bovenal gaat het om het maken van een verbinding met je innerlijke wijsheid, je innerlijke gids en je unieke talent.

Bij de start van de Ubuntu Academy in Maart van dit jaar zijn er 55 jongeren geselecteerd. Zij hebben allen in hun eigen achterstandswijk (cape flats) auditie gedaan door te dansen, te acteren, te zingen of een combinatie van deze drie te laten zien. Het allerbelangrijkste criteria: sociale betrokkenheid en de drive om hun kennis en vaardigheden terug te geven aan hun community.

Om gedurende de twee jaar dat deze jongeren zich aan de Academy zullen binden te kunnen spreken van ontwikkeling en persoonlijke groei, is inzage in hun beelden-en begrippenwereld nodig. Inzage in de uitdagingen die ze dagelijks weer aangaan, inzage in waar ze vandaan komen, inzage in wie ze zijn, wie ze waren en wie ze willen worden.

We hebben verschillende interviews met ze afgenomen om zo ons onderzoek naar de impact van de Academy van start te laten gaan. Gedurende de komende twee jaar zullen we door middel van verschillende meetinstrumenten in hun hoofden kruipen om uiteindelijk onze vinger te kunnen leggen op de vraag ‘Wat is er voor nodig om binnen 2 jaar een jongere vanuit een uitzichtloze situatie te begeleiden naar een duurzaam en zelfredzaam bestaan die middenin de maatschappij staat?

We zijn gestart met het diepte interview waarin vragen over hun verwachtingen, ambities en dromen aan het bod zijn gekomen. Vragen als ‘Wie zijn onze studenten?’, ‘Wat willen ze uit deze twee jaar halen?’ ‘Waarom is hun talent zo belangrijk voor ze?’, ‘Met welke uitdagingen hebben ze dagelijks te maken?’, en ‘Hoe kan de community waar ze in leven hier beter van worden’? zijn onder andere gesteld.

Het merendeel van de jongeren, gelijkwaardig verdeeld over mannen en vrouwen, geeft aan gelukkig te zijn in hun community, maar opvallend is dat meer dan de helft zich onveilig voelt. Wat hun motiveert om deel te nemen is de drang naar groei, om een beter mens te worden, om verder te kunnen studeren en om zichzelf te ontwikkelen als een waardig persoon die iets zinvols kan betekenen in hun eigen leefgemeenschap. Een jongere liet weten dat het toegelaten zijn aan de Ubuntu Academy voelt alsof zij is toegelaten tot een andere familie. 

Wat mij fascineert is dat al deze jongeren een wel heel belangrijke eigenschap gemeen hebben, namelijk een positieve mindset en een enorme straatwijsheid. Misschien is dit wel mijn fascinatie in het algemeen als het gaat over menselijkheid. De vraag waarom sommige mensen wel een verbinding met zichzelf en hun potentie kunnen maken en andere mensen niet. Waarom de een zich wel open stelt om te leren van en te verbinden met anderen, en de ander niet.

Zo zei een van de jongeren dat, ongeacht waar je vandaan komt, je alleen de juiste mensen nodig hebt om te kunnen slagen in het leven. Een oudere in Kaapstad vertelde me eens dat je Ubuntu vanzelf zult herkennen als je het tegenkomt. Ik kan me op dit moment geen betere vertaling van dit begrip bedenken.

Image

Cynthia Bambach

Advertisements

Unleashing the forces within!

Quote Yogi Bhajan:” without realizing who you are, happiness can not come to you”.

We recently organized another workshop with all the artistic Ubuntu Coaches we found so far in Cape Town out of the creative field. There are different types of Ubuntu coaches in the Ubuntu Academy: mentors, business coaches, life skill coaches and artistic coaches. Most of the coaches have the capacity to be all in the same time.

An artistic Ubuntu Coach is somebody who is earning his (or her) money in the creative field and made his way up through difficult and rough times. Or just to follow his dream and at one point started to do the things he really wants and loves to do most in life and is able to make a living out of it. Besides this he gives back to the community, in what form ever, he works with people to inspire them to change their mind-set. An Ubuntu Coach is a role model for the youth of the Ubuntu Academy (UA), because he is from the same background and has the ability to transform darkness into light.

For some coaches it was the first time to come to our working sessions and some are already part of the UA team for a while. It is so great to see that we already established a group of inspiring people who are feeling so much connected to the Academy. They are breathing the vision, understanding the mission and the living example that the UA, as a concept works.

The concept of the UA started with the question: if we are able to make such a big difference in the lives of street children in 3 months (the time it takes to make a theatre performance) What can we do more? What will be the next step? What happens if all the conditions are present to guide them to a sustainable life? If we find the right people who can guide and inspire them, what will be the outcome then? If the Ubuntu Coaches are able to find a way to really connect with the youth so they can connect to themselves, are we then able to transform lives?

I think this is my fascination in life in general. I am fascinated by the potential of people, about the power and strength that we have as human beings, the potential we all have from the moment we were born. I am curious about; why is it that some people seem to be so much connected to their potential and strength and other people don’t. Why is it that some people live their dreams and some limit themselves? What is the reason behind it. And in that case I’m talking about people with equal opportunities, people with slightly the same background. Although that fact is not representative for the level of creativity, potential and wealth people realize. I saw rich people that are poor in inspiration, creativity and joy and poor people that are so rich in all the same things.

What I found out so far is that living your dream has to do something with connection and awareness. Connection and awareness connected to our inner strength, drive, creativity, determination and courage. Are we able to connect to our self, to our soul, our source? Are we able to make contact to our desires, dreams and commit to it? Are we able to see our self in the first place? For that reason theatre and art in general is such a great method. Through theatre it is possible to connect people to themselves again.

The Ubuntu Coaches we found so far are people who came from far, who live and lived in poor and violent townships themselves, who know all about the problems that our youth is facing this very moment. I feel blessed to get to know them, to be able to work with them, to connect with their creativity and tremendous willpower and trust in the youth because they are the future of their South Africa.

They inspire me because they are the personification of the Ubuntu Academy. Their authenticity, their faith, their courage and their trust in life goes beyond measure. It touches me because it connects me with my inner nature as a human being. It reminds me that how tough life can be, how traumatic your experiences may have been, eventually light will always overcome. We, people have an unlimited potential of consciousness, compassion and creativity. And if we find our way to our inside, if we feel who we truly are, we can be powerful beyond borders.

I believe true power is the power to connect and feel that we are part of something bigger. True power comes from knowing that we are all one, that we are connected as human beings on this planet. That we feel safe with that thought and make others feel they are safe on this planet. True power doesn’t want to benefit from another, doesn’t want to harm anybody else. Because we understand that if I harm somebody I harm myself. True power makes us want to care for another, it want us to make someone else ten times greater then yourself.

The Ubuntu Academy is place where we work on the light and potential of people, it is a place where we work on the radiance we potentially have as human beings. The UA is not about learning knowledge, it is not about learning things you don’t know. The UA is about connecting to your inner wisdom, to your inner compass, your unique talent. About unleashing the creative forces within and realize that the world is waiting for you and your ideas. The world is waiting for you to shine and be as radiant as a star!

Andile one of the coaches said “the most important thing of the UA for me is healing the youth. We have to start the UA with a big healing process. If we don’t start with healing, we will not succeed.” Everybody agree’s on this, nobody is skeptical, everybody understands.  It makes me smile from here to Amsterdam and back. He said: “If we want to make champions out of our youth, if we want them to inspire others, we have to start with the inside. They have to feel who they are, they have to feel that they are somebody. That they are more then the events happened in their lives. From there we can start building”.

Marianne Williamson has also something to say about this topic. Quote: “our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not our darkness that frightens us most”. “We ask ourselves, Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, fabulous? Actually, who are you not to be? Your playing small does not serve the world. There is nothing enlightened about shrinking so that other people won’t feel insecure around you. We are all meant to shine, as children do. We were born to make manifest the glory of God that is within us. It’s not just in some of us; it’s in everyone. And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same. As we are liberated from our own fear, our presence automatically liberates others.”

I feel I have a mission in unleashing my own potential and by doing that inspire others to do the same. Since I started with Kundalini yoga in 2008 I made contact with my own inner strength, it was a total different power then i was familiar with. It felt like coming home, since i made contact with that part in me i know i am safe & free. In my dream all the people in the world will find a way to connect to their inner strength, their inner fire, their inner truth and nature.

Quote Yogi Bhajan: “When you understand who and what you are, your radiance projects into the universal radiance and everything around you becomes creative and full of opportunity”.

Love, Renske

A LEADER IS A SERVANT

A communication training for community-leaders in Blikkiesdorp

Working in Africa means working with the community. For newcomers in Africa, it can be a rather difficult concept to grasp: ‘the community’. In our own society, the concept can be found in several settings: our household and direct family as a ‘group’, and then different groups organized by society, like a village or city, municipality or province. Yet, in Africa there are even more group connections that intervene with the constitutional group constructions; the community, based on an interesting mix of ancestry, ‘extended family’, and tribalism. The former ‘apartheid’ policy and the deeply rooted gap between the ‘haves’ and ‘have nots’ in South Africa further influenced the merger of a variation of communities in this country.

Although the system of apartheid has technically been out of practice for almost two decennia, the Cape region gave birth to a new, very special community some years ago: Blikkiesdorp. Cape Town was ‘cleaned’ for the World CUP Soccer in 2010 and many homeless people and beggars were simply picked up from the streets and dumped in Blikkiesdorp, built on a piece of dry land 30 Km out of Cape Town, the closest ‘attraction’ being the –for the inhabitants completely irrelevant- international airport. Apart from this attraction, Blikkiesdorp has absolutely nothing. No schools, no hospital, just endless rows of corrugated iron shelters (Blikkies) and two rusty play installations for kids.

In the start-up phase of the Ubuntu Academy, we are investigating whether we could do something for this community and in order to do that we have to get the full picture of this community’s everyday reality. Nothing could be more perfect than working together with the 12 community leaders of Blikkiesdorp, who have united themselves in the ‘Blikkiesdorp for Hope’ foundation. After two meetings, they make it clear that they would love to get a communication and presentation training. So that’s what they’ll get.

Today is the day. We play, sweat, laugh and talk together for hours. Among other things, I give them parts of a training I normally give to trainees and professors in Holland. I realise again that intelligence has many faces. These people -most of them without any form of professional education- are way faster in understanding and implementation in several areas than their University schooled peers.

One of the community leaders, Gerard, comes to me during the break. Without asking any questions, he calmly starts to explain that he things that good leadership is actually a serving job. Being ‘the boss’ isn’t about having a higher status, you have to serve your group members, leading the way and encourage them with your knowledge. This vision actually exactly contains the underlying message of my trainings, one that is often met with some resistance back home. Now I find myself here in Africa with a participant who comes up with the exact same ideas, all by himself.

After the break we continue. We work on the challenge of public speech, of claiming space for yourself, and how to work with full attention. Everyone works on their own set of pitfalls that limit them in different forms of communication. People laugh and cheer, barriers are eliminated, boundaries are pushed, timidity is defeated and we collectively decide to no longer be afraid of fear. Hurray!

Estelle approaches me at the end of the training, a small bird-like woman with intense looking eyes. She grabs my hands, looks at me and says with a soft voice: “Today, you gave me back my self-confidence”.

Then the clown of the group, Alie, a short, solid man without front teeth, starts to speak. He surprises us with a passionate elucidation that underlines the importance of ‘Love’ and it’s value compared to material assets. It are not just empty words, you can clearly see that he practices what he preaches and knows what he’s talking about in terms of love, togetherness and sharing. His speech touches us deeply.

No, I’m not romantic about Africa; I’ve worked and lived here too long. Nevertheless, I realise time after time how narrow-minded our contemporary idea of development is. How we, the West, but also in modern Africa, strive with a very limited vision for the things that we think will bring us success and happiness. And how often we feel very lonely on this quest.

Yes, we will make every effort we can to integrate Blikkiesdorp in our Ubuntu Academy and help improve this poverty-stricken community. But above all, we can conclude that the world is ready for some training in devoted intelligence & team spirit by the Blikkiesdorp community members. I would say, let’s start with the Dutch Universities.

Fre Hooft van Huysduynen

 

Me & My Future

For most children, especially those who seem to be without a secure place in their classrooms, learning photography can be helpful in building self-esteem and self- confidence. Making photographs and writing about them offers a safe haven where kids can describe the realities of their lives, deal with some of their pressing problems, and articulate their hopes and fears. 

(Ewald & Lightfoot)

Today we visited Blikkiesdorp for the second time in a week. After we talked with 6 youngsters from Blikkies earlier and we’re shown their creative talents (clothing designing, cartoons, drawings, stories, (rap) songs), we decided to give them an assignment today. We handed out disposable cameras to them with which we would like them to share their stories with us. The assignment is called ‘ Me and my Future’.

We asked them to carry this camera with them for one week and shoot the film with images with which they get the change to visualise their world, share their stories with us and by these photo’s tell us ‘How do I see my future?’ and ‘ Where do I want to be?’

With these photo’s we want to generate more input for the necessity behind the Ubuntu Academy, get a better understanding of their reality, dream and stories. But also problems in their community with which they are faced, things that frustrates them, things that make them sad, but also their talents and their opinions. They are here now, but where do they want to be in the Future? And how are they going to get there?

Because of the approachable aspects of photography this is an ideal tool to use for the educational and social issues that the Ubuntu Academy will work with. Photo’s are close to our environment, they are present almost everywhere and everybody makes photo’s, even if only with a mobile phone. With photography we can all communicate messages that could be wider interpreted. They make another form of communication possible.

With this assignment we like to give youth in Blikkiesdorp a chance to use photography as a visual way to be heared by a bigger group.Monday we’ll be back to collect the cameras and their writings on the photo’s they took. We are very curious on the results!

Cynthia Bambach

Exactly in the right place at the right time!

Do you know that feeling? That you are exactly in the right place in the right time? That’s the feeling I have just now, here in the South of Africa, in Capetown. I’ve been here for two weeks, in this beautiful but intense city, full of discrepancies. A city full of beauty, wealth, possibilities, poverty, misery and desperation. After months of preparation, writing, and many brainstorming sessions, we’re finally ready. The Ubuntu Acadamy comes to life, step by step. I feel with all my senses that the timing is right and that we, the Ubuntu team in Capetown, are ready and have the competences to take the next step. We are all driven by a strong desire to make a positive change in the lives of a generation of youngsters, who are talented but currently without much perspective.

In this first phase, we focus primarily on research and development. We strive to be as well prepared as possible before we will start to work with the youngsters in a few months. At this stage, we investigate what kind of constructive and sustainable community projects are active here and what is going on in the field of youth empowerment. What is already being done for these youngsters? What are their needs and how can Ubuntu play a part in the fulfilment of these needs? How can we join forces?

We meet with a lot of local Ngo’s, both small and larger ones, local artists, community leaders, members from the municipality and government, entrepreneurs etc. Together with our stakeholders, we’ve started to map out the current situation as good and as clear as we can. That way, later on, we will be able to show the results of the project more clearly. The Ubuntu Academy is a ‘school of life’ for youngsters at risk, who have had hardly any -or none whatsoever- chances to make something out of their lives. Our intention is to make sure that as many as possible of these youngsters get a chance to rise above themselves and leave their desperate situation behind. Local Ubuntu coaches will guide these youngsters in their learning process from life on the streets towards self-reliance. The Ubuntu coaches are filmmakers, creators of theatre, designers, dancers, directors, community leaders, entrepreneurs, musicians etc. The main objective of the coaches is to positively influence the mind-set of the youngsters at risk: to empower them. To let them experience their own power and potential and teach them how to use their talents and qualities in order to get things done in the real world. The Ubuntu Academy is all about the development of talent, leadership and entrepreneurship. After the youngsters finish the Ubuntu Academy, they will continue with professional education, get a paid job, or start their own business.

What truly makes me happy is that all the people we talk to, like people from local Ngo’s, start to shine as soon as we tell them about the Ubuntu Academy. They emphasize how special they think it is that we want to realize self-reliance, leadership and entrepreneurship (exactly what these youngsters need) by offering them education in performing arts, film, design and new media (exactly the things that appeal to these youngsters). Local coaches and trainers stress that they would love to be involved in the Ubuntu Academy as they truly believe it to be a successful, durable and innovative method that will make a real difference in the lives of these youngsters. They see it as a challenge to guide the youngsters from dependence to inter-dependency. Because total independence is an illusion, like someone said the other day. No one is truly independent; everyone needs some kind of support from someone. As it is, we all live together on this planet and we depend on each other.

I’m talking about powerful, beautiful, but nevertheless vulnerable people, who have had a long way to go, but have been able to rise above their situation with the help, patience and trust of other people. People who believe in a more beautiful, more honest, and just world, in which youngsters are truly capable to stand up and defend their rights. A world in which this need to stand up for yourself slowly disappears, as others will do it for you. In the end we all share the same aspiration: a happy and satisfying life. I wish that people everywhere in the world, however poor or rich, recognize that we are this other person, that we are all inter-connected and that we can receive all the happiness in the world just by making someone else happy.

Love, Renske

A LEADER IS A SERVANT

Verslag van een training voor community-leaders uit Blikkiesdorp

Werken in Afrika is werken met de community. Voor Afrika-beginners kan het een lastig begrip zijn: ‘de community’.  In onze eigen samenleving vinden we het begrip ‘gemeenschap’ op hele andere manieren terug. Wij kennen het gezin, en nog enigszins de familie als groepsverband, en daarnaast de vanuit de samenleving georganiseerde groepen, zoals het dorp of de stad, de gemeente of de provincie. In Afrika lopen nog hele andere groepsverbanden door de constitutionele lagen heen; de community, gebaseerd op een interessante mix van afkomst, ‘extended family’ en stamverbanden. Hiernaast zijn in Zuid Afrika ook de voormalige apartheidspolitiek en de diepe kloof tussen de ‘haves’ en de ‘have nots’ verantwoordelijk geweest voor het ontstaan van de samenstelling van diverse communities.

Hoewel het apartheidsysteem technocratisch gezien al bijna 2 decennia terug is overleden, heeft de Kaapse regio er sinds een aantal jaren een nieuwe en heel bijzondere community bij: Blikkiesdorp.

Toen de World CUP Soccer werd gehouden in o.a. Kaapstad, zijn alle zwervers simpel gezegd van de straten gehaald om de stad een schoner aanzicht te geven en verplaatst naar ‘Blikkiesdorp’, een stuk droog land 30 km buiten Kaapstad, met als dichtstbijzijnde magneet de voor de inwoners nutteloze internationale luchthaven. In Blikkiesdorp is er verder niets. Geen school, geen ziekenhuis, slechts rijen golfplaten huisjes (Blikkies), en 2 roestige speeltoestellen.

In de opzetfase van de Ubuntu academy zijn bezig of wij iets kunnen betekenen voor deze community, en omdat te kunnen doen moeten we een beter zicht krijgen op wat er speelt. Hoe kan dat beter dan te werken met de 12 community leaders van Blikkiesdorp, die zich verenigt hebben in de stichting ‘ Blikkiesdorp voor Hope’. Na een tweetal gesprekken met hen blijkt dat ze het liefst een communicatie en presentatie training willen hebben; dus die krijgen ze.

Vandaag is het zover. Uren lang spelen, zwoegen, lachen en praten we met elkaar. Ik geef onder andere gedeeltes van een training die ik in Nederland op universiteiten geef aan AIO’S of hoogleraren. Het verbaast mij wederom hoeveel verschillende gezichten intelligentie heeft.  Deze mensen, waarvan de meesten geen specifieke scholing of training hebben gekregen, zijn op vele plekken veel sneller van begrip en toepassing dan hun universitaire medemensen.

Een van de community leaders, Gerard, komt in de pauze naar me toe. Zonder een vraag te stellen begint hij in rustig tempo uit te leggen dat hij goed leiderschap ziet als een dienende functie. Als ‘baas’ werk je niet vanuit een hogere status, maar ben je veeleer een groepsdienaar die de groep de weg wijst en deze met inzicht voortstuwt. Deze inzichten zitten vaak in mijn leiderschapscursussen verpakt en stuiten nog wel eens op weerstand in het hoge noorden; en nu komt hier een deelnemer me het zelf vertellen.

Na de pauze gaan we verder.  We werken aan het overwinnen van spreekangst, leren ruimte in te durven nemen, en te werken met aandacht. Iedereen werkt aan zijn eigen setje valkuilen die hem of haar in de weg zitten binnen allerlei vormen van communicatie.  Er wordt gelachen en toegejuicht, er worden barrières gebroken, grenzen overschreden, schroom overwonnen en we besluiten collectief niet meer bang te zijn voor angst. Hoera!

Aan het eind van de training komt Estelle naar me toe, een klein vogelachtig vrouwtje met diepe ogen. Ze pakt mijn handen en zegt zacht terwijl ze me aankijkt: ‘You gave me back my confidence today’

Hierna neemt de clown van de groep, Alie, een kleine, stevige man zonder voortanden, het woord. Hij vergast ons op een hartstochtelijk betoog waarin hij het belang van Liefde onderstreept, en hoe zwaar deze weegt in vergelijking met materiële bezittingen. Het is geen loos verhaal, je kan zien dat hij leeft wat hij zegt als hij het heeft over liefhebben, samenzijn en delen;  en het raakt ons.

Nee, ik ben niet romantisch over Afrika, daarvoor heb ik er te lang gewoond en gewerkt. Maar steeds opnieuw weer besef ik hoe benauwd het hedendaagse idee van ontwikkeling is, hoe beperkt wij met ons allen streven, in het westen als ook in het moderne Afrika, naar wat we denken dat succes is en wat levensgeluk brengt. En hoe vaak we ons alleen voelen in deze zoektocht.

Ja, we gaan ons zeker keihard inzetten om Blikkiesdorp te kunnen integreren in onze Ubuntu academy en deze straatarme gemeenschap een stap verder te helpen. Maar vooral kunnen we concluderen dat de wereld klaar is voor een training liefdevolle intelligentie & groepsgevoel door de Blikkiesdorp community members. Ik zou zeggen, om te beginnen op de universiteiten van Nederland.

Fre Hooft van Huysduynen

Kaapstad, 31 maart 2012

Precies op het juiste moment op de juiste plek!

Ken je het gevoel ergens precies op het juiste moment op de juiste plek te zijn? Ik heb dit gevoel nu , hier in het zuiden van Afrika, in Kaapstad. Ik ben nu ruim twee weken hier, in deze prachtige maar ook  heftige stad vol contrasten. Vol schoonheid, verschrikking, vol rijkdom, vol armoede, vol leed, vol mogelijkheden, vol machteloosheid. Na maanden van voorbereiding, schrijf en brainstormsessies is het eindelijk zo ver. De Ubuntu Academy wordt stapje voor stapje in de wereld gezet. Ik voel aan alles dat de tijd rijp is voor deze volgende stap en dat wij als Ubuntu team Kaapstad uitgerust zijn met de juiste competenties om deze stap te kunnen maken. Wat ons drijft is het verlangen het verschil te kunnen maken in de levens van een generatie jongeren die geen enkel toekomstperspectief heeft, maar boordevol talent zit.

In deze eerste fase ligt de focus geheel op onderzoek en ontwikkeling. We willen zo goed mogelijk voorbereidt zijn voor we met de jongeren aan de slag gaan over een paar maanden. We zijn aan het onderzoeken wat er allemaal gebeurd op het gebied van community projecten, op het gebied van youth empowerment op een constructieve en duurzame manier. Wat wordt er al gedaan? Bij welke initiatieven kunnen we aanhaken? Waar is behoefte aan en hoe kunnen wij als Ubuntu daar een rol in spelen? Hoe kunnen we krachten bundelen? We spreken veel met lokale ngo’s, zowel de grote als de kleine, kunstenaars, community leiders, gemeente, overheid, ondernemers, enz.  We zijn bezig om samen met onze stakeholders de begin situatie zo goed en helder mogelijk in kaart te brengen. Op die manier kunnen we ook helder communiceren wat de effecten van ons project zullen zijn achteraf.

De Ubuntu Academy is een levensschool voor risico jongeren die door welke reden dan ook nauwelijks of geen kansen hebben om iets van hun leven te maken. We willen er voor te zorgen dat zoveel mogelijk risico jongeren de kans krijgen om boven zichzelf en hun uitzichtloze situatie uit te stijgen. Lokale Ubuntu coaches begeleiden de jongeren in hun leerproces van de straat naar zelfredzaamheid. De Ubuntu coaches zijn theatermakers, filmmakers, designers, dansers, regisseurs, community leiders, ondernemers, muzikanten, etc. Hoofdoel van de Ubuntu coaches is het op een positieve manier beinvloeden van de mind-set van de jongeren. Jongeren te empoweren, ze laten ervaren hoeveel kracht en potentie ze in zich hebben en tastbaar maken hoe ze hun talenten en kwaliteiten kunnen aanwenden om dingen voor elkaar te krijgen in de echte wereld. De Ubuntu Academy richt zich op talentontwikkeling, leiderschap en ondernemerschap. Jongeren die de Ubuntu Academy doorlopen hebben stromen door naar een beroepsopleiding, krijgen een baan of zetten hun eigen onderneming op.

Waar ik heel erg blij van wordt is dat alle mensen met wie we spreken, van lokale ngo’s, beginnen te glunderen als ze horen over de Ubuntu Academy. Ze benadrukken dat het bijzonder vinden dat we middels performing art, film, design en nieuwe media (precies wat de jongeren aanspreekt) ons richten op zelfredzaamheid, leiderschap en ondernemerschap (precies wat hun jongeren nodig hebben).

Coaches en trainers uit het werkveld geven aan dat ze heel graag betrokken willen worden bij de Ubuntu Academy omdat ze geloven dat we op een duurzame en vernieuwende manier het verschil kunnen maken in de levens van deze jongeren. Ze zien het als een uitdaging om jongeren te begeleiden in hun proces van van dependency naar inter-dependcy. Wat onafhankelijkheid is een illusie zo zei laats iemand. Niemand is onafhankelijk, iedereen heeft mensen nodig die hem of haar steunen op welke manier dan ook. We zijn nu eenmaal op elkaar aangewezen, we wonen nu eenmaal samen op deze aarde.

Ik heb het over krachtige, mooie en kwetsbare mensen die zelf van heel ver zijn gekomen, maar door vertrouwen, steun en geduld van andere mensen in staat zijn geweest om boven hun situatie uit te stijgen. Mensen die geloven in een mooiere, eerlijkere, meer rechtvaardigere wereld waarin jonge mensen in staat zijn om voor zichzelf en hun rechten op te komen en waarin het steeds minder nodig wordt om voor jezelf op te komen, omdat anderen dat voor je doen. Omdat we samen allemaal hetzelfde doel hebben, een gelukkig en vervullend leven. Ik wens dat mensen waar ook ter wereld, hoe arm of rijk ook, gaan herkennen dat wij die ander zijn, dat we allemaal met elkaar verbonden zijn en dat als we gelukkig willen zijn we een ander gelukkig kunnen maken en alle geluk van de wereld naar ons toestroomt.

Liefs Renske